Het hart lacht als niemand kijkt

Alles staat open. Lichamen lekken, dringen binnen en worden binnengedrongen. Grenzen zijn poreus: rouw, verlangen en angst lopen door elkaar en in elkaar, tot ze niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.

Een raderdiertje ontdooit, een puntpaprika beeft, een zandgoudwesp iriseert, een bos schreeuwt, een roggelelie lonkt. Kevers en slakken brengen troost, letters kruipen naar het rood en ergens klinkt een naam.

In deze zintuiglijke, ontregelende bundel nemen mensen, dieren en landschappen groteske vormen aan. Het is een eigentijds feest van angst en pijn, waarin niets afgesloten blijft en alles met alles verbonden raakt.