Tot de zon zwelt

Terwijl de aarde zich opent als een kist

waarin dieren andere dieren leggen,

dieren andere dieren altijd weer

naartoe dragen, als een oneindige optocht.

Wie draag jij? Wie zal jou dragen,

waar leg je iemand neer?

Een goochelaar zonder publiek. Een citroenmaan boven de stad. Ganzen die herinneringen in de lucht graveren. Seizoenen die struikelen, een optocht die in de mist verdwijnt, de grond die droomt van een oerbos. In deze bundel bewegen de gedichten door rouw en ritme, door klimaatverwarring en door persoonlijke herinnering.

Tot de zon zwelt is een verkenning van verdwijnen en terugkeren - van de mens als een schaduw in het landschap en van taal als de laatste illustie die hardnekkig blijft bestaan.